Lena schrijft

Eindelijk komt hun nieuwe cd uit.Hierbij alvast een voorproefje.

Het is behoorlijk koud buiten. De kachel brandt en ik houd alle deuren die op de woonkamer uitkomen zo veel mogelijk gesloten.

Jolijn is net vertrokken. We hebben samen naar ‘Il y a longtemps que je t’ aime’ gekeken en een beetje gehuild. Dat was leuk.  

Belde Stef ook nog midden in de film. Sinds we op proef gewoon vrienden zijn , is zijn honger naar communicatie onverzadigbaar geworden. Ik durf hem daarbij niet te veel afwimpelen want dan noemt hij me inconsequent en heeft hij nog gelijk ook.

Want was ik niet diegene die vond dat er te weinig gepraat werd ? Ik dacht het wel ! Was ik niet degene die het belangrijk vond om vrienden te zijn ? Dat heb ik gezegd ja, inderdaad. Dat heb ik hem met hand en tand trachten uit te leggen en om hem helemaal gerust te stellen, hebben we nog gevreeën ook. Maar eigenlijk interesseren zijn verhalen mij op dit moment geen moer. Eigenlijk zal het mij worst wezen hoe de zaak draait, waar hij mee bezig is, wat zijn plannen zijn, waar hij vanavond heeft gegeten, desnoods zelfs wie zijn liefje is. De enige echte reden waarom ik ernaar luister is omdat ik medelijden heb met hem. De enige echte reden waarom ik ernaar luister is omdat ik niet de oorzaak wil zijn dat hij zich lazarus zuipt en met z’n motor tegen een boom aan knalt. De enige echte reden waarom ik ernaar luister is omdat zijn verdriet mijn hart breekt zoals verdriet meestal doet.

Dus hij belde tijdens de film en ik excuseerde me bij Jolijn en nam de telefoon mee naar de badkamer en ik deed m’n slipje naar beneden zodat ik van de gelegenheid gebruik kon maken om te plassen en terwijl ik dat deed,  praatte hij. Zo werd hij langzaam weer rustig terwijl ik wachtte tot hij gedaan had zodat ik beide handen vrij had om mezelf weer wat toonbaar te maken.

Het gebinte kraakt omdat er een strakke wind staat die aan het dak en de gevel rukt en ervoor zorgt dat in deze behaaglijke warmte  toch nog flarden koude doordringen die zich vrijpostig tussen mijn kleren wringen.  Ik heb m’n stekje hier mooi ingericht, al zeg ik het zelf. Nu ook de telefoon weer werkt en ik dus eindelijk mijn zeilen kan hijsen op het WWW, staat niets mijn geluk nog in de weg. (Lachje).  ‘Je kan niet alles hebben’, zei Erika daarover. ‘Vrij zijn, geen vent aan je lijf én dan ook nog gelukkig zijn…? Je moet nu ook weer niet te veel willen hé.’ Ze lust haar grapjes graag sardonisch. Maar er zit een kern van waarheid in natuurlijk. Vervolgens trok ze mij tegen zich aan, nam mijn hoofd tussen haar grote handen en kuste mij langdurig en vol op de mond. Want haar vriendschap, daar mocht ondanks die stoere praatjes zeker geen twijfel over bestaan !

Ja, vriendschap… Gisteren, tijdens het middageten, stelde ik mezelf nog een vraag over vriendschap. Wat betekent het eigenlijk, vroeg ik me af.

Is ze nu simpel aan ’t worden, zal je misschien denken maar neen, echt waar. Olaf (guru van de plaatselijke commune) belde mij op met een uitnodiging voor het avondmaal en ik vroeg me af wat dat nu eigenlijk was tussen ons. Iets vriendschappelijks zoals dat gaat wanneer twee vrienden samen zijn ? En wat betekent vriendschappelijk ? Moet je vrienden zijn om vriendschappelijk met elkaar om te kunnen gaan of gewoon ‘vriendelijk’ ? Wie vriendelijk is gedraagt zich als een vriend zonder het daarom ook te zijn.

Meer nog, echte vrienden zijn niet vriendelijk tegen elkaar. Vriendelijk’ heeft iets afstandelijks. Misschien ben ik vriendelijk tegen Stef. Misschien is ook Olaf alleen maar vriendelijk. Maar ik houd er wel van, van zijn aandacht. Het vult de dagen een beetje en het is leuk om te krijgen en men zegge het niet voort maar er zijn saaier plaatsen om te dineren dan het huishouden waar hij deel van uitmaakt.

Ik heb zin om nog wat te lezen. Er stelt zich een probleem met de leeskamer. Omdat het zo koud is en de verwarming in het kamertje er niet in slaagt om het behaaglijk warm te maken, heb ik met tegenzin mijn leesgewoonten een beetje aangepast. Nu lees ik voorlopig in de woonkamer, dicht bij de kachel met een dekbed om me heen. ‘Madame Bovary’.

Aan haar openingszin zal ik m’n werk weer hebben.

Het regent pijpenstelen. Vanuit het zijraampje in de woonkamer waar ik mijn geïmproviseerd bureau tegenaan heb gezet, kijk ik uit over de voortuin en de weg.  Op een van de elektriciteitskabels die hier in G. nog bovengronds lopen, zit een duif van het type dat doorgaans in stelletjes door het leven gaat.

Ze laat zich vanuit het zwerk bewegingloos met vette lauwe druppels bestoken waardoor de toplaag van haar verenkleed van boven naar beneden toe langzaam donker kleurt. Een beetje triest houdt ze het hoofd gebogen.

Dat triest verzin ik er zelf bij. Dierlijke emoties zijn moeilijk in te schatten. Je kan je alleen maar trachten voor te stellen hoe jij je zou voelen als je daar zat,  jasje doorregend, haren zeiknat, en niemand om je tegenaan te vlijen.

De lucht is zwart en het mag dan middag zijn;  je ziet hierbinnen geen hand voor ogen.

Het stemt me weemoedig.  Temeer omdat ik de dag waarschijnlijk verder alleen zal doorbrengen in dit naar prefab ruikende, kartonnen huisje.

Jolijn is tijdelijk onbereikbaar want Richard kwam vannacht thuis.

Erika komt waarschijnlijk pas volgende week.

Als ze tenminste komt. 

Ik drink van mijn koffie.

Wat zal ik eens gaan doen behalve behoorlijk depri worden terwijl ik verder aan dit blogje schrijf?

Als ik aan Stef denk, krijg ik stress. Ik ben in mijn hele overpeinzing nog geen meter vooruit gekomen en alhoewel ik in de eerste plaats naar hier kwam om te relaxen, blijft het stilletjes knagen hierbinnen. Alsof ik te veel koffie heb gedronken.

Ik had gehoopt om veel met Jolijn te kunnen praten maar die heeft voorlopig andere zorgen.

Eerlijk waar, ik heb op dit moment zin om gewoon bij iemand in bed te kruipen.

Ik stel weinig eisen : je moet slapen, lekker ruiken en aaibaar zijn.

Ik zou dan stilletjes tussen de lakens glippen, liggen als lepeltjes, mijn hand op een schouder, een poep in mijn schoot en wakker blijven.

Ik ben net aangekomen. Wel een beetje spooky om hier bij valavond in m’n eentje toe te komen maar zo zalig retro. Het heeft alles van thuiskomen. Het enige wat afbreuk doet aan dat gevoel is de rommel die hier nog staat van de vorige huurder. Het meubilair daarentegen is voor een groot deel authentiek.  Dat wil zeggen: het dateert nog uit de tijd dat mams en paps en Wilfried en ik hier onze zomers doorbrachten. Een samenraapsel van afdankers en goedkope spulletjes.

Het dringt nog niet volledig tot me door maar ik ga hier nog wel een potje zitten janken, dat staat vast. Nu al word ik, als ik rondkijk, bestookt met beelden van toen.

Ik kijk naar het aanrecht en zie Wilfried die naar de snoeppot scharrelt op het schab naast het venster. Ik kijk naar de deur en zie papa binnenkomen met z’n vismand en een brede grijns op z’n gezicht. Betekenis : vanavond voor de zoveelste keer forel op ons bord.

Het zou leuk zijn om hier nog eens met z’n drieën te komen.

En dan ook weer niet.

Misschien met Sarah.  Zij zou haar hartje hier kunnen ophalen.

Denk ik toch. Ik kijk er natuurlijk naar met de ogen van mezelf als kind, ‘drijvend op een wolk van mooie herinneringen’.

(Heeft er iemand misschien een zakje? )

Ik heb net Jolijn gebeld maar ik kreeg haar voicemail. Spijtig. Anderzijds kan het geen kwaad om deze eerste avond alleen te zijn.

Er was iets gebeurd bij de naaste buren. 

Raar koppeltje trouwens. Fleetwood noemden we die man vroeger vanwege zijn gelijkenis met de genaamde Mic. Zijn vrouw heet Chiara.

Geef toe, dat alleen al.

Maar er was dus politie en er kwam een ziekenwagen aan te pas.

Het zag er niet zo best uit. Ik neem aan dat het om Chiara ging.  Fleetwood zat daar en er lag iemand naast hem op de grond.

Ik moet morgen eens informeren. Hoewel  ik daar weinig zin in heb. In verdriet, ongeluk, dat soort dingen.  

Het is hier verschrikkelijk muf. 

Nu ga ik eerst de kamer luchten.

Morgen ben ik weg. M’n spullen staan gepakt.

Dat overkomt me eerder zelden. Meestal kijk ik verschrikkelijk op tegen het moment waarop ik als verlamd in de slaapkamer sta, compleet overmand door die verschrikkelijke druk om te beslissen. Beslissen wat ik aandoe. Beslissen wat ik meeneem.  Beslissen wat blijft.

Het liefst zou ik dan gewoon alles inladen.

Niet vanwege een verknochtheid aan mijn aardse goederen – er leeft echt wel een kleine Siddharta in mij ; zo’n ongekamde, wisecracks prevelende, getranscendeerde versie van mezelf – of omdat ik vijf maal per dag van outfit wissel  maar gewoon vanwege het kluwen van knopen dat op zo’n moment moet doorgehakt worden.

Ik haat het.

Nochtans is het eenvoudig zat.

Wat kleding betreft heb je twee lagen : een onderlaag en een bovenlaag. Het komt er gewoon op aan om van elke soort voldoende exemplaren op zak te steken.

Daarbij moet je enkel even rekening houden met het klimaat en de aard van de geplande vakantie.

Wat de rest betreft, is het nog simpeler.

Vroeger suste ik mezelf steevast met de gedachte : als ik m’n geld en m’n sigaretten mee heb, kan niks van nu mijn geluk straks in de weg staan.

Want al wat je werkelijk nodig hebt en niettemin vergat, koop je toch gewoon.

Schrijfpapier vergeten? Lucifers niet bij je ? De tandenborstel, een boek, een zaklamp, wat al niet? Fortuinen zal het je nooit kosten. Even naar de plaatselijke supermarkt en het probleem is opgelost.

Voor wie de wilde natuur intrekt, ligt dat vanzelfsprekend een beetje anders maar wie, zoals ik, het ene comfort inruilt voor het andere, heeft weinig te vrezen.

En toch.

Toch is het telkens weer een opgave.

Het moet dus dieper zitten. Ergens in een donkere, zwaar gepantserde zone van mijn reptielenbrein. Zo’n zone waar noch met zware medicatie, noch met dure opinies van psychiaters aan te tornen valt.

Iets met achterlaten, loslaten, vertrouwen misschien.

En daar moeite mee hebben.

Eerst twee reepjes melkchocolade en een kop koffie en dan kunnen we.

Ik heb Stef vanochtend in de badkamer verteld over m’n plannen om naar G. te gaan.

Slechte timing van mij natuurlijk.

Hij zat nog volop in de roes van zijn zondagse escapade en werd dus onmiddellijk door het idee geprikkeld.

De motor van z’n Harley was nog maar nauwelijks afgekoeld of hij zag zichzelf z’n stalen ros alweer bestijgen en richting zuiden tuffen.

Gelukkig is het maandag en moest hij gaan werken waardoor de idyllische beelden in z’n hoofd spoedig plaats zouden maken voor die van gewapend glas en 5 punt sloten en jong gepensioneerden die het gros van zijn klandizie uitmaken.

‘Ik wil alleen gaan, Stef’, heb ik gezegd. 

Ik had me voorgenomen er geen doekjes om te winden. Anderzijds had ik ook geen zin om zijn en mijn dag te vergallen door over onze relatie te beginnen. Dat ik ginder wil werken, begrijpt hij dus houd ik het daarbij. Tegelijk zijn we vage plannen beginnen maken rond een echte vakantie. Met z’n tweetjes; of samen met Erika en Paul.

Ik zeurde een beetje over het feit dat we nooit nog samen met de Harley reden. De sfeer ontdooide dusdanig dat we hebben gevreeën in het zadel van zijn glimmende beest. Hij in tweedelig pak, ik nog in m’n slaapkleedje. Het moet geen gezicht geweest zijn. Zoals meestal de laatste tijd was het bevredigend maar het zet geen zoden aan de dijk.

Dat weet ik

En hij waarschijnlijk ook wel.

14 u

Ik ben moe en depri.

Nochtans is het mooi weer en de buurt is relatief rustig op dit moment. Stef is gaan rijden met enkele van z’n maten. Vroeger gingen we wel eens samen. Ik achterop in m’n leren jekker en dan cruisen richting zeedijk.

De Haan, daar kwam ik graag. Nog steeds trouwens. Ik vond dat romantisch, zo’n weekendje. Eerst een beetje stoer doen, dan tentje opzetten en bij valavond met de vingers in elkaar gehaakt door het mulle zand tot aan de branding slenteren.  Mijn boutade dat ik niet grappig maar wel sexy ben, dateert uit die tijd. Het voelde helemaal juist toen. Het waren de dagen van het zinnelijke zeilen, het gretig genieten.

Stef vond er niks aan.

Nee, ik stel het weer te scherp.

Ook hij genoot van de romantiek van het potje soep op het gasbrandertje onder de luifel voor de ingang van de tent, het geklingel van de touwen tegen de holle aluminium vlaggenmasten van de naburige jachthaven, de laatste sigaret en het pilsje dat we deelden voor we in onze dubbele slaapzak kropen. Maar voor hem was het een uitstapje.

Het was niet zijn idee van ‘rijden’. Het was niet wat hij in gedachten had toen hij z’n Harley kocht van een verstokte biker die zich wegens rugletsel na een arbeidsongeval verplicht zag z’n machine te koop te stellen.

Toen dacht hij aan Ronny en Paul en hij kon niet wachten om samen met hen de baan op te gaan.  

Dat doet hij nog steeds. Meer dan ooit tevoren.

De ritjes met ons tweeën zijn een zeldzaamheid geworden.

Maar ik ben dus moe en depri; daar begon ik eigenlijk over.

Tenzij iemand een verband ziet met het voorgaande, zal ik proberen me nu even daarop te concentreren.

Moe komt van te weinig slaap.

Depri is een ander paar mouwen.  Stef niet zien, maakt me ongelukkig. Stef wel zien ook.

Ik belde vanochtend met Jolijn en ons gesprekje bestond, net als de mens, voor ongeveer 70 % uit water. Na minder dan een halve minuut zat ik al te grienen.

Dat overkomt me nochtans eerder zelden. Ik sta alom bekend als nuchter en rationeel en dus niet het type vrouw dat bij elke tegenslag en elk dispuut onmiddellijk lichaamsvocht begint af te scheiden.

- Intermezzo -

Er zit een vogeltje vlakbij mij op het hekje dat als barrière moet dienen tussen het gazon en het aangeplante struikgewas in onze tuin. Het zit wat beschut tussen het woekerende riet maar, ik zweer het, amper 2 meter bij mij vandaan. Het lijkt op een mus maar ik ken echt niets van vogeltjes. Z’n borstje is gespikkeld en het is erg klein. Het heeft duidelijk z’n oog laten vallen op de restjes in de voederbak van Jerre, onze hond. Kijk hoe sierlijk toch. In profiel lijkt het hoofdje een beetje op dat van een dolfijn. Het is een vrouwtje denk ik, zo fijn en fragiel als het eruit ziet. Jerre heeft het ook gezien en ook hij weet wat deze gevederde Flipper in de zin heeft. Hij zit op vinkenslag; klaar om het diertje met pluimen en al onder z’n brokken te vermengen.

Daar helpt maar één ding tegen : proactief denken (net als de yoghurtjes !).

Anticiperen !

Want als de aanval niet in de kiem wordt gesmoord, dan is het onherroepelijk te laat.

In afwachting terug naar mijn gemoedsgesteldheid.

Jolijn was een en al oor. Dat alleen al maakte me zo huilerig. Ze is trouwens dolblij dat ik naar G. kom. 

Ik vertrek ergens de tweede week van augustus. Haar bezoeken is het eerste wat op mijn programma staat.

Erika komt ook een paar dagen over. De rest zien we wel.

Mijn verdriet begon eigenlijk gisterenavond. We hielden een reünie met het volleybalploegje waar ik vroeger lid van was. Eerst een vriendschappelijke wedstrijd tegen de huidige B-ploeg en nadien aten we mosselen op het grasveldje achter de lokalen.

Vroeger doken we na dit soort gelegenheden samen de nacht in en werden pas opnieuw gesignaleerd ergens halverwege de volgende dag, in ons of andermans bed met een toren van een kater diep tussen onze twee hersenhelften in genesteld.

Moe maar voldaan zullen we ’t maar noemen.

Nu was iedereen om half negen weg en bleef ik als enige achter om de laatste restjes op te ruimen, het licht uit te doen en de sleutel in te leveren. Het was nochtans leuk geweest maar ik baalde verschrikkelijk. Allemaal hadden ze een man om naartoe te gaan, kinderen, een hond, een huis, kanaries en zieke poezen.  Een zondag ook waarop ze fris en monter voor hun volk wilden verschijnen. Ook ik  had enkele van die dingen om naar terug te keren maar ik was blijkbaar de enige die daar eigenlijk geen zin in had.

Het vogeltje is er weer. Ik stop met typen en houd me bewegingloos.

Jerre richt zich liggend een beetje op. Als een kat. Of een tijger voor diegenen die alles liever wat groter zien.

Ik zou m’n camera meer bij de hand moeten houden.

Dan kon ik nu heel voorzichtig scherpstellen en afdrukken. Dan kon iemand in deze grote parallelle internetwereld mij misschien vertellen welk vogeltje ik van een wisse dood ga redden.

En dan zou het mij vervolgens wellicht niet echt interesseren. Want wat maakt het ook uit.

Het vogeltje vliegt op en landt op het terras.

Jerre springt op.

Ik roep ‘AF !’

We schrikken alle drie.

En dan wordt het weer rustig.

Het leven kan soms zo ontzettend voorspelbaar en simpel zijn…